Sevgili gökyüzü bana sende sevdiğim her şeyin içinde olduğı iki tane şahane mektup yazdın,-ve faslası da var- beni sevdiğinde,bu benim için mutluluktan öte birşey,-başka bir kelimesi yok : kaparak,tutuyor ve yakalıyor beni, bir kulp ve kurt gibi alıyor ve yükseltiyor ve ben ne isem ve ne olabileceksem ondan daha güçlü, ve gerçek ve gerçekdışı yapıyor ve beni büyütüyor.Sen benim arkamdaki engin sonsuzluk,sen,sayesinde burada olduğum ve olmaya devam edeceğim ışıksın.İlk defa bana bakıp sevmen sayesinde tamamen gerçek ve etkin olacağım.Gözler olmasaydı ışık da olmazdı.Senin sevgili güzel gözlerinde karanlık bir yaşam hücresinden,birçok koyu ışığın görünmez çarpışmasından,adımı taşıyana,bende gördüklerine ve sevdiklerine dönüşeceğim.Senin aşkının ışığı beni anonim bir dürtü karmaşasından teklik mertebesine yükseltiyor.Sen her şeyden fazla sevilen -sen koruyan ve kollayan cesur kadın,benden başıboş yayılan herşeyin toplanıp ışına,renge ve netliğe dönüştüğü mercek.
Sen harıka bir şekilde düz ve direkt bir insansın-sen kalbimin ortasını hedefleyen ve metafizik yada psikolojik oyunlara başvurmadan ortasından geçen yavaş ok.Hayatımdasenin kadar direkt bir insan hiç görmedim.Senin başkaları için böylesine kafa karıştıtıcı olman benim için anlaşılması güç bir olay.İnanılmaz değil. Çünkü sen basit ve sarsıcı bir şekilde açıksın:İnsanları şaşkına çeviren belkide bu,elbette bu.Güçlü bir ışık,kamaşmayan güçlü gözler ister.Benimkiler hiç kırpışmaz,sevgilim,daha fazla ışık gelebilmesi için onları daha da açıyorum.
Sana nerdeyse okunmaz şekilde yazıyorum ancak bir elim incindi ve kalın sargılar içinde.Köpekler felaket bir halde birbirlerini ısırıyorlardı,onları ayırayım derken sağ başbarmağımı incittim.Çok acıyor,ama sana yazmak çok güzel ve sadece vucudumun bir parçası acı duyuyor gerisi ise tümüyle sana istek,aşk ve yazılamayacak şeylerle dolu-
Beni Sev! Beni Sev!Sana ihtiyacım var-ah!Bu çok güçsüz bir kelime.Bundan daha fazla.Hayatımı ters dönmüş bir piramit gibi senin üzerine kurdum;Bütün bu genişlik,genişleyen şey tekinsiz dengedeki bir ucun üstünde yüzüyor,-ve herşey en sonunda sana değiyor ve sende dengesini buluyor-senin kalbinde.Ve senin kalbin en serti ve en yumuşağı taşıyor her şeyi taşıyor.
Her şey nasıl da bir mızrak gibi düzgün gelişti.Sen ve ben,-Öyle uzun zaman aradık ki- artık birbirimiz olmadan kendimizi düşünebilirmiyiz?En aptalca kendini kandırmaca bile karşı tarafa fantastik bir aşk ilanı olmaz mı?Diş dişe kenetlendi ve arasında birazcık hava için bile hiçbir boşluk kalmadı.
Artık elim yoruldu ve hareket etmeyi reddediyor-kalbim yorgun değil.Sadece rüzgara söylemeliyim o sana iletir- yazmaya devam etmek istemem ama yapamamam ne garip.Sol elimle seni sevdiğimi yazacağım,arkadaşım kal Puma'm ve sev beni,sensiz soluk almak istemiyorum.
muroyives ıyamup
Erich Maria Remarque
Porto Ronco (16.01.1939)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder